badge

Friday, January 25, 2013

I wish I could Touch...


Author Preeti Shenoy  is hosting a writing prompt "Wishlist Wednesday" on her blog. This post is in response to this week's prompt which is "I wish I could touch......"


“One Bangalore”, I said offering the money to bus conductor.
“Right now, you are in Bangalore”, the conductor mumbled and handed the money back with a strange look.
“Oops, One Erode” I said blushing my teeth. The conductor honored the ticket and performed a head-to-toe scanning.
This is the day I have been waiting for the past ten months. My excitement was overwhelming and I could no longer control myself. I kept looking at my watch every one minute.
“What time it will reach Erode”, the conductor was about to lose the temper when I asked 25th time.
“The reaching time doesn't change, if you keep asking the same question again and again” He replied.
I grinned at the conductor and started dreaming about him, the only thing I can do now in these journeys of five hours.
I am going to see him after 10 months of thrill. I don’t know how he looks.
“Thin or fat; Fair or dark? Curly or straight hair;” I am clueless. I have spoken to him several times, but every time his reply would be just a squirm.

“How do I start?  Shall I just start with a smile? Or shall I directly start my conversation by offering him a kiss on his head?”. I rehearsed what to do when I meet him. But my plan got spoiled when I met him.
He was there right in front of my eyes. But I was frozen by his beauty. No words came out. He was so cute that I have not seen such a boy in my life time.
“Erode, Erode” I sensed someone tapping my shoulder.  I woke up and realized it was a dream. I thanked the conductor and rushed to the hospital.
The nurse in the reception was sleeping.
I asked nurse, “Hello, Ramya and Thangaprakash. Room number?”
“Go straight, take left. Third room”
I already started running towards the room. On the way I shouted, “Thank you Nurse.”
“Shzzzzzzzzzzzzzz, Silence please. Watch your foot steps” The duty nurse warned by pointing to a wall paper hung on the wall. It was a portrait of child photo with fingers on its mouth.
I gleamed at her and ran inside the room.
The baby was sleeping inside the cradle  and I threw my slippers in excitement.
When I was about to approach the cradle, I felt some one dragging my hair and pushed me to the exit of the door.
It was my aunty. “What let me see the baby”
“You are late by one day. So, you are not supposed to watch the baby”
The leg pulling games of my aunt continued, but my eyes glued to the cradle.
“Please Aunty. Let me watch him.”
On seeing my face, she took her hand away from my hair. I tried to rush again to see my sister's son.
When I about to peep, my mother blocked the way.
"What ma? Let me watch him. It was a wait of almost 8 hours."
"First go, wash your hands, legs and face with soap and then approach the baby", my mom instructed.
I rushed to bath room , washed my face and hands in a rapid fire pace and headed to the baby hoping no one will stop now.
This time my uncle, “Whats your age?”
"Is it the time to ask now? Please mama. Let me watch him."
“you are grown up. Cant you know to wash your hands properly?", He said pointing to the soap bubbles on my hands.
“Go, wash and come” he repeated
I went but not in the direction of bathroom, but to the direction of the baby.
My dad, dragged my hand and put me inside bathroom instructing me to wash my hands



I washed and prayed god not to get any blockers this time.
When I was about to reach the cradle, my sister shouted, “Wipe your hand with towel. Baby will feel chill”
I was not having patience to search for a towel. I went near mom, wiped my hand with her saree and approached him.
“Kutty” I screeched.
The baby responded with a wriggling movement. Everybody shot a villian look towards me along with a warning symbol not to shout. I went near the cradle and glanced the baby. It was pink, sleeping with his small eyes closed.
I brought my finger towards his soft hand and caressed the palm of  the tiny baby's hand. He clutched my hand tightly. My heart skipped a beat. What a warmth, tender touch. His hands was so soft than a lotus or rose petals and a butterfly wings.


I wish I could touch that tiny, pink soft hand again....

Tuesday, January 22, 2013

Paradesi songs review


This was a guest post by my uncle செ. தங்கபிரகாஷ்.

நண்பர்களே, "பரதேசி" படத்தின் பாடல்களை கேட்டீர்களா? இல்லை என்றால் தயவு செய்து கேட்டகவும். பாடல்கள் அனைத்தும் மிக மிக அருமை. அதுவும் குறிப்பாக "சென்நீர்தானா.....", "செங்காடு..." பாடல்கள் மனதை உருக்கும் வரிகள் மற்றும் இசை. 
1900 களின் ஆரம்ப மற்றும் மத்தியில் தமிழகத்தில் நடந்த இந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளை (கரு: "எரியும் பனிக்காடு" நாவல் ) அடிப்படையாக கொண்டு எடுக்கப்பட்டது "பரதேசி" படம் (பட முன்னோட்டத்தில் இருந்து அறிந்துகொண்டது). அன்று,சொந்த ஊரை விட்டு வேறு ஊருக்கு பிழைக்க போவது எனபது ஒன்றும் சாதாரண விசயம் அல்ல.


 இன்று படித்தவர்கள் நாடு விட்டு நாடு போவது போல் அல்ல அதில் உள்ள விசயங்கள். அன்றைய படிக்காத மக்களுக்கு தனது பிறந்த ஊரும், தான் சிறு வயதில் விளையாண்ட தெருவும், காடுகளும், கள்ளி செடிகளும், ஆற்றங்கரைகளும் அவர்களின் எழுதப்படாத சொத்தாக மனதில் தேங்கி நிற்பவை. சிறிதோ பெரிதோ, துன்பமென்றால் எந்த சொந்தம் ஆறுதல் சொன்னாலும் இளகாத மனது இந்த இடங்களில் சென்று இளைப்பாறும் போது வருமே ஒரு தாலாட்டும் உணர்வு.. ஒரு இனம் புரியாத நிம்மதி... அதில் உள்ளது பிறந்த ஊரின் பெருமை.. வளர்ந்த இடத்தின் மகிமை...
1940 களில் வறுமை தொற்றிப்போன கிராமங்களில் வாழ்ந்த வெறுமையை வாழ்க்கையாக கொண்ட பாவப்பட்ட மக்கள், சொந்த மண்ணில் சாவதை விட வேறு மண்ணில் கூலி செய்தேனும் அரை வயிற்று கஞ்சி சேர்த்து தம் மனைவி மக்களை காப்பாற்றலாம் என்கிற நம்பிக்கையில் கண்காணிகளின் கபட பேச்சுகளை நம்பி கூட்டம் கூட்டமாக மலை பகுதுயில் உள்ள தேயிலை தோட்டங்களில் வேலைக்கு சென்றார்கள். பிடுங்கி தம்மையே தின்னும் வறுமை ஒரு புறம்... "ஆண்டை" என்னும் எழுதப்படாத அதிகார மக்களின் அடிமைகலாக வெட்கம், மானம், ரோசம் ஏன்... மனிதத்தையே காலம் காலமாக அடகு வைக்கும் வாழ்க்கை முறை மறுபக்கம்.. பாவம் தோய்ந்த, ஏழைப்பட்ட மனிதன் மனதை மரமாக்கி துணிந்து முடிவெடுக்கிறான் பரதேசம் போவதென்று.. இது அவன் தன்னை, தன் கனவுகளை அழித்து தனது சந்ததி காத்திட அதன் வாழ்க்கை நிலை உயர்ந்திட எடுத்திட்ட ஒரு உன்னத முடிவு... ஆனால் அவர்கள் வாழ்கை அல்லது அவர் சந்ததியின் வாழ்க்கை மேம்பட்டதா? கண்டிப்பாக இல்லை..... அங்கு அவர்கள் அடிமைகளை விட மிக மோசமாக நடதப்பட்டர்கள். சரியான வசதிகள் இல்லை, முறையான மருத்துவம் இல்லை, சுகாதாரம் சுத்தமாக இல்லை தீர்க்கமாக கூறுவதென்றால் விலங்குகளை விட கேவலமாக நடத்தப்பட்டார்கள் நம் இன தமிழ் மக்கள்.. புறப்பட்டவர் "பலர்", சென்றடைந்தவர் "சிலர்", அதில் வாழ்ந்தவர் "மிக சிலர்" மட்டுமே...அந்த பாவப்பட்ட மனிதர்களின் உணர்வுகளை மிக அழகாக சொல்லி இருக்கிறார்கள் அருமையான இசையில் மிக ஆழமான வரிகளுடன்.
இந்த மக்களின் துயர் பட்ட கிராம வாழ்க்கை மற்றும் இடம் பெயர்ந்த பிறகான வாழ்க்கை முறை அவர் பட்ட இன்னல்கள் பற்றி மேலும் அறிந்திட மருத்துவர் டேனியல் இன் "எரியும் பனிக்காடு" நாவல் படிக்கவும். டேனியல் அவர்கள் இந்த பாவப்பட்ட மனிதர்களின் மருத்துவராக பணியாற்றியவர். அவரின் சொந்த கண்ணால் பார்த்த பதிவுகளே இந்த நாவல் .எனக்கு மிகவும் பிடித்த இந்திய நாவல்கல் வரிசையில் என்றும் முதல் இடத்தில இருப்பது இந்த "எறியும் பனிக்காடு" (Red Tea) நாவல். இந்த நாவலை படியுங்கள் பிறகு ஊட்டி, கொடைக்கானல், வால்பாறை சுற்றுலா செல்லுங்கள்... உங்கள் உள்ளத்தில் ஏற்படும் மாற்றத்தை உணருங்கள். இந்த நாவலை படித்து நான்கு வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிறது.. ஆனால் அதன் தாக்கம் இன்றும் நெஞ்சை விட்டு அகலவில்லை..


கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களுக்கு நன்றிகள் மிக பல. அற்ப்புதமான வரிகள்.. 
அழ வைக்கும் கருத்துகள்...
நன்றி கவிஞரே..
இந்த அதீத முயர்ச்சிக்காக இயக்குனர் "பாலா" வுக்கு எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்.
மனதை உருக்கும் இசை வழங்கிய "G. V. Prakashkumar" க்கும் நன்றிகள்.

வாழ்த்துக்களுடன்,

செ. தங்கபிரகாஷ்

Kumki Review - Ayayayo Aananthamae Song Mindblowing

Kudos to Imman for composing ghee coated tasteful melody "Ayayayo Aananthamae...."

The moment the song played like Gajini Surya I developed anterograde amnesia and entered a new world where Crore of butterflies fluttering around.
We naturally close the eyes and fly high in the air like a bird. You feel like "Noorukodi Vaanavil Maarimaari Seruthae" as soon as the beat of the song and orchestra of strings plays.

What a voice Hariharan!!!

The tremendous impact of your debut song "Unakena Iruppen from Movie Kadhal" stayed with us for quite some time. With this song, you pierced a permanent tattoo.

The song beat, lyrics, music altogether killed me and took me to heaven.

Lyrics of Ayayayo Aananthamae

Ayayayo Aananthamae Nenjukulae Aarambamae

Noorukodi Vaanavil Maarimaari Seruthae

Kaathal Podum Thooralil Thaegam Moozhgi Poguthae

Aeedho Oru Aasai Vava Katha Paesa

Ayayayo Ayyyayayoo Ayyyayayoo



Unnai Muthalmurai Kanda Nodiyinil

Thanikulla Vizhunthaen

Andru Vizhunthavan Innum Ezhumbala

Mella Mella Karainthaen

Karaisera Neeyum Kaiyil Aenthava

Uyir Kaathalodu Naanum Neenthavaa

Kangalil Kandathu Paathi, Varum

Karpanai Thandathu Meethi

Thoduthae Suduthae Manathae

Ayayayo Aananthamae Nenjukulae Aarambamae



Kangal Irupathu Unnai Rasithida

Endru Solla Piranthaen

Kaigal Irupathu Thotu Anaithida

Alli Kolla Thuninthaen

Etharkaga Kaalgal Kaelvi Kaetkiraen

Thunai Saernthupoga Thaethi Paarkiraen

Netriyil Kungum Šøøda

Ilanenjinil Inbamum Køøda

Methuva Varava Tharava



Ayayayø Aananthamae Nenjukulae Aarambamae

Nøørukødi Vaanavil Maarimaari Šeruthae

Kaathal Pødum Thøøralil Thaegam Møøzhgi Pøguthae

Aeedhø Oru Aasai Vava Katha Paesa Ayayayø

Tuesday, January 15, 2013

Wish list Wednesday No. 5

"You know Apeksha died in an accident today", said Karthick


“Apeksha?” His apartment friend Adi questioned

“Yup”

“You mean the girl, who fought with the Auto rickshaw day before Yesterday?” Adi confirmed

“Yes, the same girl”

“How? When?”

(The conversation goes on....)

Apeksha's soul heard the conversation from heaven. She cried a lot for people remembering her identity with a tag “the girl, who fought with the Auto rickshaw". She does not like the negative image tattooed on her personality.

Apeksha wanted Adi or society to address her something like "who keeps smiling all the time. Apeksha who manages the entire situation with a friendly and polite way?”.

She yelled at god to give her one more chance, So that she can convert that negative image to a positive one. But that another chance is like a “Rajinikanth giving a flop movie” which never happens at all.

Not only Apeksha, everybody loves to identity us with a fragrance of positive words. Apeksha don’t have that chance. But we have. Apeksha ‘s story paved a eye-opner for me.

What I expect people, my friends, my family to talk about my Eulogy?

If I had one more chance,

  1. I will reply calmly to my mother rather than shouting, when she says dont go out at odd hours.
  2. Explain the necesserity of buying costly phone to my dad rather than saying "You dont know anything".
  3. Will remember my friends birthday and surprise them with pleasent surprise
PS This post is in response to preeti shenoy Wish list Wednesday No. 5